Bir Habil ile Kabil Hikayesi

Yaşadığımız düzenin neden olduğu üç önemli günah olan kıskançlık, açgözlülük ve hırs üzerine, dini anlatımlarla desteklenmiş bir inceleme...

Bir Habil ile Kabil hikâyesi 

Sistemin Günahları Üzerine

(rotalife.com için CANG tarafından yazılmıştır.)

Semavi dinlerin ortak anlatımına göre, tarihte ilk öldürme günahını işlemiş insan, kardeşi Habil’i büyük bir kıskançlık içinde kalıp öldüren Kabil’dir. Hıristiyanlık, Musevilik ve İslam’da hikâyelerin anlatımında bazı küçük farklılıklar olsa da temelde olay aynıdır; ilk günah kıskançlık ve daha büyük olma isteği yüzünden işlenmiştir. Bazı Musevi ve İslami kaynaklarda, kavganın çıkmasının nedenin kadın olduğu iddia edilmektedir. Anlatıma göre, Habil ve Kabil'in birer ikiz kız kardeşi vardır. Tanrı tarafından Habil ve Kabil’in, birbirlerinin kardeşiyle evlenmeleri istenmiştir. Kabil'in ikizi, Habil'inkinden daha güzel olduğu için Kabil bu değiştirmeyi kabul etmemiş ve bu nedenle Habil’i öldürmüştür. Elbette, bu iddia sadece tutarlılığı belli olmayan kaynaklarda geçtiği için, genel anlatımı esas olan olarak kabul ediyoruz. Bütün Semavi dinlerde kabul edilen genel anlatım şöyledir; Habil ve Kabil, tanrıya birer adakta bulunmuşlardır. Tanrı Habil’in adağını kabul etmiştir ve bu yüzden Kabil’de Habil’e karşı bir nefret oluşmuştur. Kabil, kardeşini öldürdüğü zaman Tanrı, ona Habil’in cesedini nasıl gömeceğini gösterecek bir karga göndermiştir. Kabil, karganın bile kendisinden daha yetenekli olduğunu görüp, işlediği suçtan pişman olmuştur. (rotalife.com)

Günümüz zamanına geri dönersek, mevcut sistemin de hatalı yapısıyla birlikte, dünyada altı milyardan fazla Kabil yaşamaktadır. Elbette, burada belirtilmek istenen kimseye katil damgası vurmak değil, ancak önemli olan ne tarz bir rekabetçi hayat tarzını benimsediğimizi anlatmaktır. Düşünün ki, insan tarihinde ilk günah, ilk kötülük; rekabet ve hırs yüzünden ortaya çıkmıştır. Modern yaşamda benimsediğimiz yaşam stiline baktığımızda, her şeyin temelinin rekabet, daha üstün olma ve bencillik üzerine kurulduğunu fark etmemek imkânsızdır. Sistem bize aslında özümüzde olmayan, belli başlı görevler dayatmakta ve doğuştan gelen rekabetçi ruhumuz sayesinde de bu işi gayet güzel başarabilmektedir. Diğer yandan Karl Marx’ın tanımıyla meta fetişizmi, doğal yapımızı gittikçe yok etmekte ve bizi maddeye, paraya ve güce tapan bireyler haline getirmektedir. İnsanın değeri; tercihleri, kişisel özellikleri, yetenekleri ve düşünceleri olmaktan çıkıp; üzerine giydikleri, mal varlığı ve sahip olduğu parasal güçle temsil edilmeye başlanmıştır. Bu adaletsiz sistemde ise kıskançlık ve hırs, insanlar tarafından pek ala mantıklı ve etik görülmektedir. 

Mevcut sistemdeki hayatı uyuşturucuya benzetebiliriz. Nasıl ki başlangıçta uyuşturucuya ihtiyacınız yoktur, aynı şekilde rekabetçi sisteme de ihtiyacınız yoktur. Çünkü sizin kişiliğinizi ve değerinizi kendinizde bulunan özellikler belirler. Ancak aynı uyuşturucu gibi kullandıkça, o sistemin bağımlısı haline gelirsiniz; önceleri sisteme ayak uydurmak için sarf edilen çaba daha sonraları sizin zevkiniz haline gelir ve işte hayat sizi uyuşturmuştur. Kendi düşünceleriniz ve etik duygularınızın bir önemi kalmamış,  sistemin, hiyerarşik düzenin ve toplumsal dayatmaların ortasında mutlu olduğunuza inandığınız, çürümüş bir hayat yaşamaktasınızdır.  (rotalife.com)

Hayat başka bir yönden de basit bir oyuna benzetilebilir. Nasıl ki oyunlar sizi sürekli geliştirerek, daha doğrusu geliştiğinize ikna ederek kendine bağlıyorsa, sistem de aslında aynı taktiği uygulamaktadır. Oyun, siz oynadıkça size seviye atlatır, siz de daha çok seviye atlamak için daha çok oynar ve bir kısır döngü içerisine girersiniz. Hayat da aynen böyledir; insan daha çocukluktan aslında hiç ihtiyacı olmayan bir yarışa başlatılır. Bu yarış üniversite bitene kadar okulların yanlış sistemi üzerinden devam etmekte ve nihayet insan işe başladığında kendini daha çok hissettirmeye başlamaktadır. Birçok insan, hayattaki gerçek amaçlar olan önemli biri olabilme, dünyada bir iz bırakma, inançlar, aile ve aşk gibi kavramları unutup mevki atlamanın ve kıdem sahibi olmanın verdiği sahte mutluluk ile hayatlarını boşa harcamışlardır. Bu mevki sahtedir çünkü sistemde insan ne kadar kişiyi yönetirse, ne kadar üstün olursa olsun, onun üstünde de birisi mutlaka olacaktır. Yani aslında bu hiyerarşik düzende kişi asla kölelikten kurtulamayacak ve asla final noktasına ulaşamayacaktır.

Aslında en başından insanın çalışmasının nedeni para kazanmak ve bir işe yaradığını hissetme arzusudur. Ancak daha sonraları insan sadece yükselebilmek için çalışmayı ister ve bu rekabetçi ve hırs dolu dünya düzeninde benliğini kaybetmeye başlamıştır. Bu zavallı duruma düşmemek için yapılması gereken aslında çok basittir; kişinin kendisine sürekli, üç hayati soruyu; “varoluş amacım ne?”, “neden ve kim için çalışıyorum” ve “neden daha iyi olmak zorundayım? sormasıdır. Bu sorulardan ilki, cevaplaması en zor olanıdır. İnançlı bir insan bu amaç için sınav diyebilirken, materyalist bir insan çok daha farklı cevaplar bulabilir. Ancak, kesin olan bellidir ki, kişinin bu soruya cevabı; “şu işte en üstün olmak” ve “şunları şunları yönetmek” olursa, aslında en kötü durum gerçekleşmiştir. Nitekim bu sorular aslında dini tarihte, işlenen en büyük günahları temsil etmektedir. İnsan tarafından işlenmiş ilk günah kıskançlık yüzünden ortaya çıkmışsa da, işin detayına baktığımızda bütün varlıklar içinde işlenmiş ilk ve en büyük günah “kibir”dir. Kibir, şeytanı temsil eden ve onun tanrıya karşı çıkmasına neden olmuş, hem şeytana hem de insanlara özel bir karakteristik davranıştır. Günümüzün genel sistemi ise insanı hem kıskançlık hem de kibir içerisinde bırakacak şekilde tasarlanmış bir yapıya sahiptir. İlerlemiş bir ruha sahip insana göre, apaçık ortadadır ki önce sağlık, çevre, aile, inanç gelir. Ne var ki, bu genel sistemde, bu ilerlemiş ruha sahip olmak da pek mümkün değildir. Kişiler, hayatlarını gereksiz amaçlar uğrunda çalışarak tüketirler ve uyanmamaları için de onlara basit kemikler atılır ki bunlara biz mevki ve para diyoruz. Diğer yandan hiyerarşi, rekabet ve paranın olmadığı bir dünyada 18 milyar nüfusa kadar bütün insanlar aynı şartlar altında, mutlu ve genel ihtiyaçlarını karşılayacak bir biçimde yaşayabilecektir. Nitekim insan kıskanç ve kibirlik olmasının yanında aynı zamanda açgözlüdür ki insanın bu açgözlü yapısı içinde bulunduğumuz bu çürük sistemi yaratmıştır. Daha önce dediğimiz gibi yeryüzünde işlenen ilk günah, Kabil tarafından kıskançlık nedeniyle işlenmiştir. Tanrıya karşı işlenmiş ilk günah ise şeytan tarafından kibir nedeniyle ortaya çıkmıştır. Ve son olarak da insanın işlediği ilk ve en büyük günah ise açgözlülük olmuştur. Nitekim; Âdem ve Havva, açgözlülüklerinin sonucu olarak yenmemesi gereken yasak meyveyi yemiş ve dünya hayatıyla cezalandırılmışlardır. Elbette, bu hikâyelerin hepsi dini temellere dayanıyor ve gerçekleştiğini ispatlaması veya çürütmesi imkânsız konular. Ancak, bizim konumuzda zaten bu hikâyelerin doğru olması da gerekmiyor ki önemli olan bu üç günahın da insanın özünde var oluşu ve insanın hayatını zorlaştırdığı gerçeği... Peki, bu durumu düzeltmenin bir çaresi var mı? Aslında bu da oldukça zor bir soru, diyelim ki Sosyalist düzen misali sistem kuruldu; bu sefer de insanın tembellik ve sorumluluktan kaçma özelliği ortaya çıkacaktır. Nasıl olsa fazla emek göstermeyen insan ile yüksek emek sahibi insan aynı kazancı alacaktır, bu halde de çalışkanın hakkı yenmiş olacaktır. Ama çalışkana fazla kazanç verdiğimizde ise, diğer kişinin kıskançlığı ortaya çıkacaktır. Çalışkanlar birbirinden daha çok kazanmak için daha çok emek gösterecek ve durum yine bugünkü rekabet sistemine çevrilecektir. Kısaca, ister sosyalist, ister kapitalist sistem kuralım; insanlar arasındaki kıskançlık, açgözlülük ve kibir büyümeye devam edecektir ki böylece suçlar ve savaşlar ortaya çıkacaktır. O halde, ortadaki bu büyük problemin bir çözümü de pratik olarak bulunmamaktadır. 

Elbette yasaklama ve cezalandırmayla asla gerçek ve başarılı bir düzen sağlanamaz, ancak bazı durumlarda işin en uygun çözümünü bulmak için tanrısal düşünceden yardım alınabilir. İnsan, kötülük yapmaya, yoldan sapmaya oldukça müsait bir özelliğe sahiptir. Ve insan her zaman aklını, mantığını ve ahlaki duygularını kullanarak seçimler yapmayacaktır. Bütün insanların ilerlemiş, ahlaklı ve iyi bir ruha sahip olmaları beklenemez. Bu yönüyle, bir şekilde, her erişkin insanı aslında küçük çocuklara benzetebiliriz. (rotalife.com) Bazen mantıklı açıklamalar ve bilim çocuğun kişiliğini geliştirmekte yardımcı olmaktadır, bazen ise ceza ve ödül kavramları çocuğun ahlaki duygularını ve kişiliğini geliştirmektedir. Eğer ki insan henüz ilerlemiş, ahlaklı ve iyi bir birey değilse, onun içinde bulunduğu sistemi düzeltmenin etkili yollarından biri de ödül ve ceza kavramları olacaktır. Ancak, sürekli aynı kesim tarafından kazanılan ödül, yine kıskançlık ve rekabete yol açacak, bu nedenle de yine sistem bozulacaktır. Bunun yerine, ceza kavramı daha etkili bir şekilde sisteme etki edebilir. Daha açık anlatmak için bir anne ve beş çocuğunu içeren bir örnek düşünelim: Anne, her ay çocuklarından okulda en çok çalışan birine ödül almaktadır. Çocuklar ise, bu ödülü kapabilmek için sürekli daha çok çalışır, birbirlerine rakip olur, zamanla hırslanır ve eğer ödül çoğunlukla çocuklardan belli biri tarafından kazanılıyorsa diğer çocuklarda kıskançlık, kazanan çocukta ise kibir başlar. Bunun yerine, anne okulda başarısız olan çocuklarına ceza verme politikası izlerse, çocuklar birbirleriyle rakip olmak yerine, başarılı olmak için gereken yeterli emeği gösterip, daha rahat bir hayat süreceklerdir. Aralarına ise, hırs, rekabet, kibir ve kıskançlık girmeyecektir. Hatta birbirlerine başarılı olmalarında bile yardımcı olabilirler. Peki, bu anne ile dünya çapında sistemi nasıl benzetebiliriz? Çalışanların maaşları, işlerinde gösterdikleri emek, işin zorluğu, işin önemi, işi gerçekleştirmek için gereken eğitim gibi kategoriler kullanılarak oluşturulmuş bir 4K formülü ile belirlenir. Bu durumda aynı bölgede, aynı hastanede, aynı alanda, aynı okulu okuyarak o mesleği edinmiş ve eşit miktar saat çalışan iki doktorun aldığı maaş aynı olacaktır. Ancak ceza sistemi gereği, hata yapan, işinde başarısızlık yaşayan veya tam olarak gerektirdiği görevleri yapmayan doktor ceza alacaktır. (Bu ceza sıklığına ve ciddiyetine göre maddi veya manevi olabilir; uyarı, kınama, hapis, parasal ceza… ) Bu şekilde gerek doktorlar, gerek şoförler, gerekse iktisatçılar birbirleriyle rekabet etmek yerine, devletin kendilerine dayattığı görevlerini gerçekleştirmeye çalışacaklardır. Peki, şöyle bir soru gündeme gelebilir: “Kişi daha fazla çalışınca, fazladan getirisi olmayacaksa, bu durum çalışanı minimum yükümlülüklerini yaptıktan sonra tembelliğe iter mi?” Devletin çalışanlardan bekleyeceği emek miktarı normal bir insanın günlük verimli harcayabileceği emek kadar olacaktır, bu yüzden kişinin fazladan çalışmaması devlet için bir zarar teşkil etmeyecektir. Nitekim, verimli harcanabilecek emek miktarı azaldıktan sonra kişinin çalışması negatif etki de edebilirdi. Bu şekilde hem verimli çalışan, hem verimli hizmet ve ürün sağlanacak hem de devletin bu sistemi sayesinde, hayatını tamamen işine harcayarak, ailesini ve sevgilisini ihmal etmiş, hayattan zevk almayan zavallı kişilerin kurtarılması sağlanacaktır. Ayrıca, çalışan zaten açgözlülük özelliğini yenmeyi başarırsa, daha çok para için daha çok işi talep etmeye hevesi de olmayacaktır. Elbette, bu sistemle bozuk dünya sisteminin sadece ekonomik boyutu düzeltilecektir, ancak apaçık ortadadır ki sisteme en büyük zararı veren problem de zaten paradır. Kabil’in düştüğü hataya düşmemek insanın elindedir. Ya mevcut düzeni değiştirmeye karar verecek ya da Kabil’in günahını, şeytanın günahını ve Âdem ile Havva’nın günahını işleyerek mutsuz ve çürümüş hayatına devam edecektir.

Değersiz birisi olmadığı gibi, tek bir insan da en değerli olmayacaktır, çünkü o kişiden daha üstünü yeryüzünde mutlaka var olacaktır.

Paylas

 Bu yazı Rotalife.com için CANG tarafından yazılmıştır.

                                                                                                                                                  

BU KONULAR DA İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR:

Sisteme Karşı
Demokrasi Hatalıdır
Sistemin Kölesi Gençler  
 

                                                                                                                                                  

YASAL DURUM Rotalife.com da ki yazılar FSEK 25. ve 36. madde kapsamında kaynağı gösterilmek ve küçük bir miktarı olmak şartı ile başka sitelerde kullanılabilir. Yazının kaynaksız ve tam olarak başka siteler tarafından çalınması durumunda söz konusu olan web sitesi ve paylaşımcı hakkında suç duyurusunda bulunulacak ve muhtemel sonuçlarda adı geçen web sitesi erişime kapatılacaktır.  

www.Rotalife.com  
Copyright ©  
All Rights Reserved 

Posted in: açgözlülük, habil, habil ile kabil, Havva, hırs, kabil, kıskançlık, para, rekabet, sistem, şeytan